Streekvos 4
Voordorpsekade, Groenekan (Utrecht)
Lang geleden in het jaar 1987 was het Amsterdamse industriegebied 'Westport' er nog niet. Alles ten westen van de Basisweg (die toen ook anders liep) was braak liggend terrein begroeid met hoog nooit onderhouden gras, manshoge
brandnetels, distels, klaprozen, hier en daar een vlierstruik en ander spul wat je zoal tegen gaat komen als je tientallen jaren een stuk land aan de natuur over laat. Ook zaten er dikke stukken steen en betonijzer in de grond
die er half bovenuit kwamen en toch gingen deelnemers van de (ketting)radiovos van o.a. onze Rob de Bopper (de Amsterdamse Zaterdagavond Vos, A.Z.V.) er radiovossen neer zetten. Je snapt wel dat er regelmatig auto's vast kwamen
te zitten, koppelingen sneuvelden, banden en uitlaten als weer eens iemand te enthousiast domweg over de manshoge brandnetels heen racete, zich in blind verlangen de radiovos te vinden niet realiserend dat als die brandnetels nog
rechtop staan, dat daar dus nooit een auto kan hebben gereden een uur daarvoor, laat staan dat het de radiovos zou zijn. Erger werd het nog als ze in het donker even verder op andere deelnemers zagen rijden (het licht van kop
lampen) want dan werd het echt een domme race om wie eerste was, want ja, als daar ook andere (idioten) aan het racen waren dan zaten ze vast wel goed. Meestal stond de radiovos dan gewoon op een stukje asfalt wat via een andere
route bereikbaar was over verharde weg, of minstens via een goed berijdbaar karrenspoor aan de andere kant van het ruwe veld. Maar navigatie had je niet, dus laat staan dat je enig overzicht had over de omgeving. Als je éénmaal
tussen die brandnetels en distels reed, was het alsof je midden in de Amazone zat en jezelf een weg moest banen naar de bewoonde wereld. Op de meter kijken? Welnee joh! De meesten sloegen toch al 2 km voor de radiovos de hoek in,
dus dat had sowieso geen enkele zin. Daarbij waren bakkies bijna allemaal schematisch van het type 'Cybernet' wat inhield dat als je te dicht bij het signaal van de radiovos kwam, de meter niet meer opliep maar terug liep (terug
slag doordat de ontvanger overladen werd met signaal, want de filters waren toen nog niet zo goed als tegenwoordig...). Tijdens zulke radiovossen had je altijd 3 partijen: De partij die zijn auto naar de knoppen reed en nooit bij
de radiovos binnen kwam. Die partij kreeg altijd wel ruzie met de 2e partij, dat waren de mensen die wel snel bij de radiovos binnen kwamen, maar meestal op een illegale manier (omdat de radiovos vaak zelf ook illegaal stond) of
door op een andere manier vals te spelen. En je had nog een derde partij, dat waren de mensen die gewoon besloten niet één of ander modderig onoverzichtelijk pad in te rijden als de radiovos daar leek te staan en dan zich vanaf
veilige afstand via het bakkie afmeldden (Whatsapp? Dat bestond niet, zelfs MSN niet... sterker nog, we hadden helemaal geen internet, laat staan mobiele telefoons!). Ja, toen was radiovossen nog echt leuk (als men een beetje
normaal deed bedoel ik). Die laatste groep stond vaak de idioten die zich vast reden omdat ze totaal verkeerd zaten en toch risico's namen, in stilte uit te lachen van een afstandje. Vervolgens gingen ze na de betreffende radio
vos hun beklag doen bij de organisatie (Rob kan je er alles over vertellen vermoed ik) die dan weer met de handen in het haar zat omdat ze het inderdaad niet hadden mogen toestaan maar het ook zelf niet vooruit wisten.
Het 'Westelijk Havengebied Amsterdam West' zoals het gebied tussen het dorpje Halfweg en Houtrak en de Coentunnel toen heette, was dus een verlaten stuk niemandsland. En daar maakten een groep kunstenaars en roma's, hippies en
ander exentriek volk dankbaar gebruik van. Ze stichtten daar hun eigen kunstzinnige dorp bestaande uit vele woonwagens, geripte bouwkeetjes en tenten met in het midden een groot veld waar ze elke avond een kampvuur maakten en
kunstzinnige dingen deden, van muziek maken tot schilderen en van verzoeningsgedichten voordragen tot vrije seks met elkaar bedrijven. Ik (Arno) heb zelf een buurvrouw uit een land ten zuiden van Nederland naast mij wonen die
daar ook graag kwam en nu zo'n 12 jaar naast mij woont en al diverse keren heeft geprobeerd (geloof ik, want zoiets weet je nooit zeker)... Maar goed, jullie vragen je inmiddels vast al een tijdje af wat bovenstaande nou met de
inval radiovos editie van de Streekvos van afgelopen zaterdagavond te maken heeft? Nou, dat zal ik vertellen. Hier komt het verhaal:
Op zaterdagavond 22 november 2025 had ik t.b.v. de Streekvos editie die wij gingen staan in plaats voor de A.T.V. (Amersfoortse Trapkar Vos, Pierre & Vera) mijn huiswerk vooraf goed gedaan. Ik had diverse leuke radiovoslocaties
opgezocht m.b.v. (hoe kan het ook anders) internet en dacht een mooie plek op zo'n 300 meter afstand van de eerste woningen te hebben gevonden langs de spoorlijn Utrecht - Amersfoort die ook pal langs de A27 loopt daar. Je voelt
natuurlijk wel dat die combi van 2 gescheiden A27 rijbanen en een spoorlijn met de nodige tunneltjes er onderdoor tot leuke zoekplaatjes leid en daarom had ik de Streekvos pijlen op die omgeving gericht. En ook omdat het goed
te doen is vanuit Amersfoort en Hilversum en omliggende plaatsen. Dat was belangrijk omdat hier de meeste deelnemers van de A.T.V. vandaan komen en we laten ze natuurlijk niet voor Joker half Nederland door rijden. Het moet wel
een radiovossenjacht zijn en geen 'roadtrip to nowhere'... De plek die ik in gedachten had, vonden we snel maar helaas bleken de woningen anders dan op internet leek, amper 50 meter van de plek te liggen en het waren nog flats
ook, dus dan zijn wij als Streekvos snel klaar. 'Weg hier, dit wordt m niet tenzij we een 'bebouwde kom vos' willen'. Dus optie 2 op 12 minuten van die plek opgezocht en die leek de laatste 900 meter in het donker elke
10 meter mooier te worden en dat was uiteindelijk ook zo. We stonden op een stukje onverharde weg tussen 2 bosjes maar dan met hoge bomen en amper 15 meter van zowel het spoor als de A27 rijbaan richting Amersfoort (de meeste
deelnemers zouden dus vanaf de andere zijde van de A27 ons naderen, want die kwamen immers uit de richting Amersfoort). Dit moest m zeker worden vonden wij toen Rob was uitgestapt en ook nog een mooie boom vond die pal aan het
onverharde pad stond op een plek vanwaar we achter ons prachtig de auto's over de A27 konden zien rijden. Links naast ons de hoge wal waar de A27 richting Amersfoort op lag en rechts van ons zeer drassig gras en bos met een die
avond vaak tot de verbeelding sprekend houten schuurtje of recreatiewoninkje, we wisten niet wat het was. Maar het kwam deze avond steeds ter sprake. En hoewel de grond aan die kant erg zacht was en er water tussen ons en het
bosje zat, bleek dat houten huisje (dat was moeilijk te zien in het donker) toch direct te liggen aan hetzelfde stukje grond als waar wij onze antenne en aggregaat op hadden gezet. De antenne neer zetten was best nog wel een
dingetje op die zachte grond en de eerste takken zaten ook nog hoog. Dus we moesten de mast goed op spanning richting de boom geduwd houden tot er een dubbele spanband onderin rond de mast en boomstam op spanning was getrokken
om dubbel slaan en of breken van de mast te voorkomen. Deze begon al naar ons toe te buigen als een halve maan en ervaring met een mast van 31 meter hoog heeft mij al in het jaar 2002 geleerd welke catastrofe je jezelf op de
hals haalt als je dan niet heel snel de mast op spanning richting de boomstam trekt en houd.
Enfin, toen de mast eenmaal stond werd het aggregaat door mij (want Rob zat nog steeds met zijn rug al ging het beter na de tilfout bij de vorige Streekvos editie) snel voorbij de mast richting het houten huisje geplaatst en
gestart want het liep tegen 8 uur dus we moesten de boel in gereedheid gaan brengen (het is even wennen als je normaliter om 20:30u begint met je Streekvos). Het aggregaat startte zoals gewoonlijk na 1x aan het koort
trekken, maar toen we het stopcontact aan het verlengsnoer hadden aangesloten en verder nog niets, zag Rob al het 'Overload' lampje branden. Ik dacht meteen 'O wordt het zo'n avond...' en inderdaad, we hadden deze 'storing'
snel opgelost maar toen hadden we meteen het volgende probleem. Amper hadden we ons 'Cabinet' (het streekvos setje in het houten kastje waar met sierlijke letters 'Cabinet' op staat) aangesloten en aan gezet, of alle
alarmbellen gingen al af. Ons digitale swr power metertje gaf alleen nullen (zowel swr als power) terwijl de set aan stond met de microfoon ingeknepen. Stom verbaast over deze nieuwe storing voor mij zette ik de beep aan en
toen nog steeds allemaal nullen op het metertje. Omdat ik geen reserve meter bij me had en Rob op mijn verzoek ook geen extra spullen had mee gebracht (omdat het vorige keer sowieso prima werkte en ik met dat koude weer geen
zin had om langer dan nodig de auto te laden voor vertrek) brak bij mij meteen een soort machteloosheid uit die zich uitte in een partij vloeken van het slechte soort (is dat niet altijd zo als je vloekt?). Ondertussen kreeg
Rob het ook nog even over zich heen omdat hij an sich een goed alternatief plan had om jullie in ieder geval een signaal te geven, maar ik wilde er niet aan. Ik zag zowat zwart voor mijn ogen omdat ik nooit van die Peppie en
Kokkie storingen krijg, maar altijd van die onverklaarbare spookstoringen waar je niets mee kunt. Ik steek dan ook mijn beide handen in het vuur dat elke andere meter ook alleen nullen had vertoond. Er was net als toen op de
plek vlakbij de mast in IJsselstein (Lopik, Nieuwegein Zuid) iets heel typisch aan de hand. En bij de gedachten dat het 'typisch' is, ga ik altijd meteen uit van HF instraling (hoogfrequent, zendsignaal dus). HF wat over een
draad loopt waar het niet op thuis hoort en via die draad ergens een niet HF apparaat in gaat en daar problemen veroorzaakt. Gelukkig zitten er aan een radiovosset niet zoveel 'niet HF' apparaten. Je bent al snel klaar als je
kijkt naar de microfoon aan het bakkie en de vosbeep. De rest (bakkie, versterker, antenne, meter) zijn allemaal wèl HF apparaten. Dus is de werkwijze dan deze niet HF apparaten los te koppelen met als doel de sluiproute van
de HF stroompjes te onderbreken en het gekozen (mogelijk beïnvloedde) apparaat (en alles wat daar aan vast zit) te ontdoen van het storende HF signaal. Dus ging de microfoon uit het bakkie en de vosbeep ook uit. Dit leverde
eerst nog weinig meer op dan dat Rob meldde dat het aggregaat geen 'Overload' meer aangaf (na dat ik vlak daarvoor deze ook al uit de spaarstand (wat dat ook moge zijn) had gehaalt. Ik wist dat ie nu veel meer brandstof zou
gaan gebruiken maar ook meer vermogen kon leveren). Hoe dan ook waren we een stapje verder en terwijl ik Rob vroeg jullie via de appgroep 'Vossenjacht Nederland' te melden dat we ietsje later zouden beginnen, trok ik het stek
kertje van het (voor het eerst deze avond aangesloten) externe speakertje aan onze zendbakkie er uit. Dit speakertje had Rob beschikbaar gesteld en gewaarschuwd voor het zwaar gehavende kabeltje wat hier aan zat. Dit was een
heel dun signaaldraadje met een zwaar gehavende afscherming er omheen, een zogenaamde diodekabel (een soort micro coax) maar dan met een letterlijk als door de ratten aangevreten afscherming. Ondertussen had de vosbeep ook
tot 2x toe niet willen starten. Bij inschakelen kreeg ik alleen een klapperend relaisje te horen. Daarom begon ik van alles af te koppelen zoekende naar HF kruipspanning. Op zo'n moment realiseer je je pas dat je iets heel
belangrijks vergeten bent, namelijk ferrietkraaltjes over alle LF (laagfrequent, lees: audio transporterende) kabeltjes aanbrengen. En dan wordt ook pijnlijk duidelijk dat het echt NIET GOED is om een vosbeep in een plastic
kastje te bouwen i.p.v. een metalen of gewoon in het bakkie (...). Heb ik altijd gezegd hoor, maar helaas laat ik mij snel beïnvloeden door mensen die zeggen 'Maar dat heb ik nooit' want feit is dat ik het wel heb (punt!).
Maar er kwam licht in de duisternis want zodra ik het speakertje los had getrokken (en Rob ondertussen de coax van de antenne naar links had uitgelopen en het waterdichte 230v snoer richting het aggregaat naar rechts) begon de
boel te werken en ondanks een niet om naar huis te schrijven SWR (1:1.5 waar het maximaal 1:1.3 mag zijn wat mij betreft) ging de boel het opeens prima doen. Om alle twijfel uit te sluiten hing ik het metertje met een spanband
aan een gasveer van de achterklep omhoog (zo dat de coaxkabels die achterin zaten gestrekt bleven hangen) en toen bleef alles goed werken (het lag niet aan de kabeltjes want die waren vlak voor mijn vertrek nog getest en de
hele 'Cabinet' set ook). De oorzaak was dus sowieso óf hoe de kabels van antenne en 230v lagen óf het speakersnoertje, maar ik was mijn vertrouwen voorlopig weer kwijt (dat kwam omdat ik de hele dag al een zwarte dag had gehad
met allerlei onnozele tijdrovende en zeer irritante problemen. Dat ging van een defecte stofzuiger tot koffieprut door de keuken heen, wat natuurlijk op zich al een (...)combinatie is. Maar goed, feit is wel dat we de vosavond
nu hadden gestart en het signaal weer stabiel was. Vervolgens zag ik dat met elke 10 minuten de swr beter werd en het uitgestraalde zendvermogen hoger. We begonnen met 1:1.5 en na 45 minuten was de swr de gewenste 1:1.3 geworden.
En zo is het de rest van de avond stabiel gebleven. We hebben tot aan het eind van de avond de spullen nog steeds ouderwets goed werkend kunnen uitzetten. Wellicht zat er vocht in een plug of onderin de antenne wat verdampt is.
Er was nog wel iets anders, want toen we de boel eenmaal werkend hadden en al vlotjes daarna Danny Half Watje voor onze neus stond (omdat hij hier zelf ooit vos had gestaan, zo vertelde hij ons) zagen we opeens eerst 1 en
vervolgens 2 lampjes 'lopen' door het bos rond en achter het houten huisje. Ik stond er met open mond naar te kijken omdat ik nog helemaal in de adrenaline van de storingsperikelen vlak daarvoor zat. Rob stelde vast dat daar
een persoon liep met een lampje en ik nam aan dat die dan vast last van ons had, omdat ons aggregaat daar vlakbij stond te draaien. Maar het lichtje verdween weer het bos in nadat het een kleine minuut bij het aggregaat had
gestaan en ondertussen verschenen er deelnemers waarvan de ene na de andere verbaasd naar de lichtjes keek die daar door het donkere bos verplaatsten. Ik kreeg een gemengd gevoel wat het midden hield tussen St. Maarten en
Haloween, maar beiden waren allang geweest dus dat was het zeker niet. Tenslotte zei Rob resoluut: 'Ik ga wel even contact maken met hen om te vragen of ze last van ons hebben, dan weet ik meteen wat daar gebeurd'. En Rob was
weg... om na een tijdje weer terug te komen. Het leek of hij boodschappen had gedaan, want hij had 2 potten ei-albumine bij zich die hij op het Cabinet zette en kwam met één of ander briefje aan (een soort flyertje) waar niet
alleen ik, maar ook anderen die waren binnen gekomen niet veel van begrepen (d.w.z. van wat er op stond). Veel later dan de één na laatste kwam Mitch uit Hoofddorp binnen. En toen Rob aan hem die ei-albumine probeerde te slijten
(die hij bij een woning verderop had mee genomen want daar stond het bij een bordje met de tekst 'Gratis meenemen') bekeek Mitch aandachtig één van de bakjes en stelde tenslotte terecht vast dat dit spul al meer dan een jaar over
datum was. Hij moest het dus ook niet hebben (en ik ook niet).
Maar Rob had wel uitgevonden wie de gulle gevers waren. Hij wist namelijk te vertellen (en hier komt ie) dat die lopende lichtjes en gulle gevers vrije denkers waren die daar in pikkedonker bij 1 graad celsius buitentemperatuur
hout aan het hakken waren. Ik denk dat ze dan hout voor verwarmen van hun woning aan het verzamelen waren, maar ik heb het ze niet gevraagd want ik bleef bij de radiovosapparatuur en hield in de gaten wanneer er iemand eventueel
contact zocht. Rob vergeleek de vrij denkende 'houthakkers' met de bewoners van het vroegere Roma, kunstenaars en hippies verzoeningsdorp 'Ruigoord' in het vroegere Amsterdamse Westelijke Havengebied. Toen hij die vergelijking
maakte begreep ik meteen wat voor soort mensen hij bedoelde. Ik heb ze wel eens ontmoet en ervaar ze als politiek gezien extreem links georiënteeerde mensen die altijd prediken 'samen moeten we het doen' maar de meesten hebben
nog nooit 1 uur in loondienst gewerkt terwijl ze dat gewoon zouden kunnen en ze leven vaak op kosten van hardwerkende anderen middels een bijstand uitkering waar ze mijnsinziens vaak geen recht op hebben. Vrijbuiters, maar dan op
de verkeerde manier vind ik (want tegen anders denkenden heb ik in principe helemaal niets, sterker nog ik houd wel van anders denkenden). Maar niet zoals deze mensen denken en doen, alsof het 1969 is en Woodstook speelt. Wat ik
tegen dit soort volk heb is dat als anderen die hard gewerkt hebben (om o.a. hun uitkering te kunnen betalen) van hun welverdiende rust genieten (slapen) dan dansen zij in het donker 's avonds laat rond een groot kampvuur met een
waterpijp die rond gaat, ook vaak veel andere drugs nuttigend, om tenslotte openlijk en gevarieerd van de ene na de andere de liefde te bedrijven met als excuus voor zo'n ordinaire orgie dat ze 'verzoening' plegen als middel tegen
geweld en vijandigheid. Ja, dat is dan wel duidelijk! Woodstock 1969 in de jaren '80, ik heb het met eigen ogen gezien in die tijd in Amsterdam west. Ik had als navigator mijn vosmaatje onwetend de verkeerde kant op gestuurd. De
radiovos bleek later 3 km recht voor ons te staan, niet wetende dat die oude vervallen zandweg die ik adviseerde niet naar de radiovos liep maar naar het kunstzinnige orgie dorp 'Ruigoord' in. Het zag er super sociaal en liefdevol
uit daar en we voelden ons meteen welkom toen we er per ongeluk in gereden waren en aan de rand van het veld stonden. Tot mijn maatje tegen mij zei 'Weet je wat dit is? Een opium orgie!' en toen pas zag ik den onverzorgde vrouwen
en de slappe gezichtsuitdrukkingen van mensen die overduidelijk onder invloed waren. Er was er één die haar borsten toonde en op het punt stond haar broek ook uit te trekken, maar ik had al genoeg gehad. Vrijdagavond 22 nov 2025
had ik heel even weer de visioenen van 1987 in Ruigoord bij Amsterdam west. Ik was nog vrij jong toen en het hakte er nogal in bij mij wat ik daar toen live ervaarde. Het is eigenlijk nooit meer goed gekomen met mij nadien.
Als je een keer zo'n zomers 'open' feestje bij woont krijg je ook gratis minimaal 3 verschillende onverzorgde vrouwen te verwennen en een waterpijp 'for de ontspanning' want die heb je dan wel nodig (...). Wat een volk. Ik weet
natuurlijk niet of dit ook van die lieden waren zoals toen in Ruigoord, maar breek mij de bek niet open wat ik in mijn leven gezien en gedaan heb om deze wijsheid te hebben waarmee ik veel herken. Wat een wereld...
Maar goed, er was meer deze avond. Want hoewel wij dachten (d.w.z. ik wel) dat dit een moeilijke plek was om uit te vossen, kwamen de meesten toch vrij vlot en soepeltjes binnen rijden. Er zou ook een Patrick binnen komen met een
verlengde bedrijfsbus en Danny Half Watje vertelde hem inderdaad te hebben ontmoet op Carpool Baarn (startpunt). Patrick had zich vorige radiovos editie (toen stonden we bij Breukelen in de buurt) via de zender gemeld en was naar
de website gegaan waar vanaf hij een bericht had gestuurd mee te willen doen en deze zaterdag overdag had hij nog enthousiast via de mail bevestigd 'Van de partij' te zijn vanavond en dus keken wij uit naar zijn komst. Helaas heb ik
hem niet mogen begroeten ondanks dat ik meermaals het Streekvos telefoonnummer vermeld heb in de uitzending en diverse keren vroeg of iemand wat kwijt wilde. Des gevraagd achteraf vernam ik via de mail dat Patrick had opgegeven. Dat
vinden wij jammer, want als hij om 22:30u nog steeds niet binnen was geweest, hadden wij hem aan de hand van (steeds duidelijkere) hints toch echt naar ons toe geleid (dat doen wij zoals jullie weten altijd, net zo lang tot de laatste
binnen is...). Maar rond die tijd was Patrick blijkbaar al naar huis of zo. Mitch was toen ook al bij ons binnen gereden op eigen kracht, dus zonder hints. Best knap ook, want zo simpel was de plek nou ook weer niet en we kregen weer
van allerlei richtingen zeer mooie signaal rapportjes, dus was ons signaal behoorlijk hard. Zo vernam ik ook live van o.a. Stefan uit Hilversum. Verder kwamen de positieve signaal rapportjes van Amersfoort tot Amsterdam tot ons terwijl
wij zelf dus tegen Utrecht aan stonden. We hebben dus het hele radiovosgebied van ons kaartje prima van signaal weten te voorzien vanaf deze plek. En koud dat het was!! Niet normaal. Er was later die nacht sneeuw voorspeld vanaf de
kust en dat was aan de snijdende waterkoude lucht te voelen ook. Dus toen het stil werd op de plek en we Mitch nog wisten te verwachten zijn we in de auto gaan zitten met de kachel hoog omdat de achterklep open moest blijven. Toen kwam
er nog even een koppeltje politie met een rotgang over het weggetje langs het spoor aan racen en die stopte toen ze ons zagen. We zijn er even heen gelopen, maar ze hadden geen interesse verder want zo zij de man van het stel, 'We zijn
einde dienst' dus die twee wilden naar huis. Ik zit nu opeens te denken: 'Stel dat de man en de vrouw verliefd op elkaar zijn en einde dienst zijn', waar kwamen ze dan echt voor hier in pikdonker? Hm, duistere gedachten heb ik soms (...).
Toen ze weg waren hebben we even naar de radio geluisterd want vanuit Amersfoort kwam 'PrutsFM' in hifi stereo (en met RDS) uitstekend binnen bij ons op de autoradio onder de rook van Utrecht. Hij noemde ons ook nog even. Het is zo leuk
als het allemaal werkt en we probleemloos (uiteindelijk) met elkaar kunnen communiceren zonder daar internet en netspanning (230v) bij nodig te hebben. Want we hadden het aggregaat immers als stroombron en anders was er nog een accu
geweest. Dus dat zieke bewind in de EU mag iedereen lekker bang gaan proberen te maken dat er stroomstoring komt en andere rampscenario's om mensen bang te houden, mij krijgen ze niet. Wij hebben zelfvoorzienende materialen waar we hun
(veel te dure wiebel)stroom en praatjes niet continu bij nodig hebben :-)
Rest mij nog te vertellen dat we weer weinig maar super enthousiaste deelnemers binnen kregen en daar houden wij van. En liever een koude avond dan een natte avond (van de regen bedoel ik hè!!) want steeds onder een viaduct moeten staan
(of anders onder een afdak op een industrieterrein, hoe verschrikkelijk is dat niet zeg) is niet ons ding. En omdat die regen tegenwoordig vaak gepaard gaat met harde wind is een tent ook niet altijd de oplossing. Ik hoop dan ook dat we
meer van die droge avonden gaan krijgen als deze zaterdagavond de 22e november 2025. En er gebeurd altijd wel iets leuks op de Streekvos locaties. We trekken het gewoon aan denk ik. Vorige keer hadden we het tweetal met hun superleuke
hond en nu weer die vrijbuiters met hun lampjes en overjarige eipoeder, die in de ijskou en pikkedonker hout gaan hakken (...). Ik vind dat grappig en het houd het plezier er in, want laten we eerlijk zijn: Je moet toch wel een beetje
getikt zijn om bij een temperatuur rond het vriespunt tot 23:00u 's avonds ergens buiten te gaan staan naast je auto in een pikdonker bosje, daar ook nog eens hard voor te gaan werken tot diep in de nacht en dan ook nog eerst een uur te
gaan rijden voordat je besluit op een plek te zijn waar je wilt uitstappen om te verrekken van kou (...) Nou de Streekvos vind dat heel normaal (...)
Om 22:30u kon het signaal er al uit want toen was Mitch al een kwartier binnen en werd vlot de mast omlaag gehaalt, de kabels opgerold en de boel in de auto gezet volgens het 'Tetris' principe, zo zei Rob. Ja daar was ik altijd al goed
in vroeger (...). Toen naar de dichts bijzijnde McDonalds om op te warmen met hamburgers, kipnuggets en veel te grote milkshakes (omdat die bekers nooit vol zitten, de oplichters (...) en dat werd voor Mitch, Rob en mijzelf die bij
Maarssenveen. Het was opvallend hoeveel sneller en beter ze het daar deden dan vorige week bij Breukelen waar ze de weg kwijt waren of zo (zie verslag). Na de oppeppers reden we een eind met Mitch mee over de A9 om via afrit Castricum
door dorp Krommenie (waar ik woon) eerst door te rijden naar Zaandam (daar woont Rob dus moest ik hem daar afleveren) en ging alleen weer terug naar Krommenie, waar ik tegen mijn gewoonte in meteen de auto leeg haalte midden in de nacht,
omdat er sneeuw op komst was en ik niet wilde riskeren op zondagmorgen in ijskou op een gladde ondergrond met de spullen te moeten gaan lopen. Ik had wel de pech dat er weer eens geen plek was voor mijn deur, omdat het weer vol stond met
vreemde peperdure auto's en er in een naburig appartement weer volop licht brandde terwijl elders alles in diepe rust leek te zijn. Nou ja bijna overal, want een groepje vrolijke meiden op de fiets die blijkbaar uit waren geweest zagen
mij daar tussen 2:30 en 3:00u in de nacht met een steekwagen bezig om spullen uit een auto te halen en een griezelig smal donker steegje in te brengen (lampje was er kapot). Ik heb niet gevraagd wat ze er van dachten want ik liep te
verrekken van de kou en wilde naar binnen. Maar gelukkig dat ik deze keuze maakte zo diep in de nacht, want toen ik later dan gewoonlijk wakker werd op zondagmorgen en naar buiten keek zag ik dat alles een wit laagje had (het was
inmiddels aan het dooien, maar dat was 's nachts dus wel anders geweest). Dus 10 hoeraatjes voor mezelf, ik was goed bezig geweest...
Ik typ 'was' want die ochtend moest ik ook nog met mijn auto weg voor een onderzoekje aan de motor. Het was een reisje van dik een uur dus aardig wat kilometers, maar ik heb een auto op LPG dus geen punt toch? Nou wel bij mij, want ik
was amper de straat uit of er begon er in mijn auto een pieper te roeptoeteren dat de LPG tank leeg was. Dus schakelde ik om naar benzine en reed om naar het dichts bijzijnde LPG tankstation waar ik de LPG tank zo vol als mogelijk (80%)
tankte en mijn weg vervolgde naar de automonteur die mij ging helpen met zijn brug. Toen ik 's middags thuis kwam met wetenschap dat het olielek dat we hadden beoordeeld niet ernstig was ben ik rust gaan nemen want ik had knallende hoofd
pijn doordat ik te vast geslapen had (dat heb ik dus meestal de volgende morgen als ik de halve nacht door trek en ik was pas om 3:30u gaan slapen). Op maandagochtend (net voordat ik dit verslag ging maken) moest ik eerst nog een ruiten
wisser gaan kopen, want je snapt het niet maar toen ik zaterdagnacht bijna thuis was zag ik in de laatste bocht voordat ik Krommenie binnen reed opeens mijn grote ruitenwisser aan de bestuurderszijde voorbij vliegen (...). Dat ding zat
er amper 2 weken op, maar blijkbaar had ik die niet goed vast gedrukt op de wisserarm van de auto. Dus ik op maandagochtend toen het even droog was meteen een ruitenwisser gaan halen met een auto met 1 wisser op de voorruit. Typisch voor
mijn leven is dat dan de zon gaat schijnen en zo geschiedde. Maar er was nog iets, want ik kreeg mijn auto amper nog gestart. Dat was an sich niet heel vreemd want deze auto heeft daar wat problemen mee, maar het was nu wel heel erg en
net begon ik te vrezen dat het gebeurd was met deze auto toen ik het pas zag:
Na het tanken van een boordevolle tank LPG op zondagmorgen vooraf aan een reis naar een automonteur, was ik vergeten de LPG schakelaar terug te zetten vanaf de benzine stand, dus had ik mijn benzinetank bijna volledig leeg gereden (...).
De olielek bleek totaal onschuldig maar ik had wel een flinke lading benzine onnodig verstookt en dat is voor iemand met mijn budget geen leuke conclusie. Wat een nachtje radiovos draaien al niet allemaal te weg brengt bij zo'n ADHD'er (...)
Maar het was in ieder geval weer een enerverend weekendje klooien en prutsen met op de achtergrond PrutsFM 94.6 in hifi stereo met RDS (...). In mijn leven is het nooit saai, wel erg moeilijk en omslachtig. Dat dan weer wel. En toch kun
je er vergif op innemen dat ik over 3 weken gewoon weer vrolijk roepend op 26.985 Mhz FM (cb kanaal 3) vanaf een nieuwe heel andere plek de Streekvos aankondig. Daar krijg ik niet snel genoeg van, want problemen bestaan niet. Uitdagingen wel
en de Streekvos vinden is er daar minstens 1x per maand 1 van. En deze maanden zelfs 2x per maand. Zorg dat je er bij bent en blijft want het is best leuk bij ons hoor (...) vooral na afloop soms of aan de start. Ha ha ha! :-)
Wat mij betreft (maar ik weet zeker ook wat Rob betreft) graag tot 12 december bij een hele nieuwe Streekvos vanaf een totaal andere locatie en bedankt voor het rijden en de mooie S-rapportjes. BLijf dat vooral doen!
S-rapporten:
S1 door de gain in Amersfoort (hoog)
S4 in de auto op Carpool Abcoude
Binnenkomers 22-11-2025
Locatie: Voordorpsekade, Groenekan (Utrecht Noord)
(start signaal: 20:30u)
1. Danny 'Half Watje' uit Krimpen a/d IJssel (20:23u)
2. Arthur uit Leusden (20:55u)
3. Tage uit Amersfoort centrum (20:56u)
4. Stefan (Gooise Vos) uit Hilversum (21:02u)
5. Koppeltje Politie Utrecht (21:50u)
6. Mitch uit Hoofddorp (22:14u)
|
