Streekvos 3
Angstelkade, Nieuwersluis
Toch kunnen oude viaducten een mooi plaatje worden hè?
Vorige maand moest ik tot mijn grote verdriet afscheid nemen van Sparky, mijn autootje, een Chevrolet Spark 1.0 LS Bifuel, waarmee ik o.a. prachtige wegen in het buitenland
ontdekte en na 13 jaar mee terug keerde in de radiovossenjachtwereld. Nu moet ik je erbij vertellen dat mijn auto in mijn leven in de top 10 van belang staat, naast ademhalen, eten, drinken, en dat soort nood
zakelijke dingen. Mijn auto is niet alleen zo belangrijk voor mij omdat ik graag nieuwe wegen en plekjes ontdek (het is geen toeval dat ik al sinds het jaar 2002 radiovossen heb georganiseerd en met blijdschap
kan ik zeggen 'Meestal succesvol ook') maar het is ook voor mij een zeer noodzakelijk vervoermiddel. Ik ben namelijk al 12 jaar arbeidsongeschikt verklaard en dat is uiteraard niet omdat het goed met
mijn gezondheid en welzijn gaat. Zonder hier verder een of ander klaagverhaal over te gaan vertellen, de essentie van de boodschap is dus dat mijn auto noodzaak voor mij is (ik noem mijn auto gekscherend
vaak 'mijn 2e huis op wielen'). Mensen uit de radiovoswereld die mij al wat langer kennen of regelmatig met mij in contact staan weten dit en stonden dan ook gek te kijken toen ze deze editie van Streekvos
Nederland op vrijdagavond 14 november 2025 ergens bij Utrecht in de buurt (ik woon in Zaanstad, midden Noord-Holland) mij wel aantroffen, maar niet mijn auto. Wel, dat komt doordat mijn huidige auto (die ik
aan heb moeten schaffen toen Sparky na 346.000 hele fijne kilometers naar de autohemel is gegaan of toch een 2e leven op aarde kreeg ergens hier ver vandaan) mij vanaf de dag van aankoop alleen maar teleur
stelling geeft, ondanks voor bijna 2000 euro aan investeringen in minder dan een maand. En nog altijd is deze auto niet goed. Mezelf kennende win ik uiteindelijk de strijd maar het is dus wel een hele dure
gebleken en omdat ik wachtend ben op het zoveelste onderdeel (PostNL zal nooit mijn vriend worden omdat ze bijna altijd liegen over bezorgmomenten) kon de huidige Streekvos mobiel dus niet rijden. Daarom
waagde ik om jullie een plezier te doen mijn leven bij collega Rob de Bopper in de auto en stond ik in de stromende regen spullen in te laden. Want ja, wij willen als Streekvos niet teleurstellen maar van
wege het aantal teleurstellingen wat ik de afgelopen weken heb moeten verwerken was die grijze lucht deze dag wel voldoende om mij bijna te overtuigen de Streekvoseditie af te blazen. Niet omdat ik een
mietje ben of zo, maar de weersvooruitzichten waren ronduit slecht. Collega Rob wist mij echter dat laatste zetje te geven om toch te gaan... of was ik dat toch zelf, denkende aan de meest onverwachte wendingen
die onze Streekvosavonden vaak hebben en inderdaad was dat achteraf gezien deze avond weer helemaal niet anders...
Hierbij het verhaal over de Streekvos die niet kon rijden maar een lift kreeg van de collega en toen in een soort kermisattractie (maar zonder de fun en later toch) terecht kwam.
De twee geinteresseerde voorbijgangers die even verderop woonden en hun zeer sociale huisdier
Omdat mijn auto op LPG rijd (als ie rijd) en Rob's auto op benzine waren de reiskosten nogal verschillend en natuurlijk dik in het nadeel van Rob. Ik stuiterde dan ook eerst nog even flink tegen toen Rob weer
eens spontaan zijn hulp aanbood, zoals hij dat ook deed toen bij de testvossen de apparatuur van deze Arno teleurstelde (ik repareer meestal ook mijn autos zelf dus nu snap je ook waarom niets het doet bij
mij... nee grapje natuurlijk!
Uiteindelijk had Rob mij dus overtuigd maar ik wist nog van een eerdere rit die meer van een rondje in de draaimolen op de kermis had (met alle geluidjes er bij) dan een relaxte autorit dat dit wel eens op
een wijze kon gaan lopen die mij zou gaan motiveren tot het gedrag van een autoritaire baas en helaas moest ik uiteindelijk ook die toon gaan aanslaan toen Rob naar mijn mening (maar ik ben saai, ouderwets
en veel te serieus volgens sommigen) veel te hard over drempels ging met zijn auto vol met mijn Streekvos apparatuur en heel veel los liggend en vast zittend materiaal van hem. Daarbij remde hij veel te laat
voor scherpe bochtjes die hij naar mijn smaak veel te snel benaderde en tot 4x toe zelfs zo hard in de remmen moest dat ik de achterzijde van de auto licht voelde uitbreken. Rob was zich echter van geen
kwaad bewust noch in de eerste instantie vatbaar voor mijn noodzakelijke advies (in belang van ons ieder gezondheid en die van anderen) zijn rijstijl te matigen. Dus uiteindelijk ging ik mijn stem verheffen
omdat ik niet bepaal hoe Rob in zijn eigen auto rijd, maar ik wel medezeggenschap opeis als ik er naast zit en mijn gezondheid en welzijn in de waagschaal leg en mijn dure apparatuur ook aan boord is.
Enfin, tijdens deze dollemansrit werd de verstandhouding tussen Rob en mij na ruim 35 jaar dus even op de proef gesteld. Zelf snap ik nog steeds niet wat er nou gebeurd is waarom Robs houding veranderde
(dat hoop ik ooit nog wel eens van hem te horen) maar toen we na 3 op Google Maps zeer goed uitziende doellocaties 3 illusies armer en 3 ervaringen rijker waren en ik toen besloot (ondanks een wat mopperende
Rob) hem naar een ons bekende plek te navigeren (omdat ik er verschrikkelijk de balen van had hoe hij reed en dat hij voor een Streekvos met een waardeloze auto zijn tank aan het leeg rijden was) reageerde
hij eerst nog bijna boos en aangekomen veranderde zijn houding opeens naar positief zoals ik hem ken. Helaas had Rob een verkeerde beweging gemaakt bij het inladen bij mij thuis zijn rug gesloopt (je kent het
wel, dat je iets oppakt wat niet zwaarder is dan een postzegel maar toch schiet het zwaar in je rug). Ik ging er dus vanuit dat ik alles alleen moest gaan doen maar niets bleek minder waar, want amper was ik
de auto uit of Rob begon ondanks een flinke pijnlijke rug (hij kon amper uit de auto komen) toch te helpen hoewel ik hem maande om zijn rug te denken. En vanaf dat moment gebeurde wat ik meestal met Rob ervaar
als ik samen met hem een radiovos organiseer: De stemming keert volledig positief en er volgt een even verrassende als geslaagde Streekvosavond. Meestal niet door ons, maar door de omstandigheden. Karma of zo.
Het is niet te zien (en zeker niet met deze dramatische camera in mijn smartphone) maar daar stond de antenne
We waren heel vroeg op de plek (omdat we extreem vroeg bij mij thuis vertrokken waren, rekening houdend met het verschrikkelijke weer bestaande uit regen, een loodgrijze lucht en smerige wind, regen, een lood
grijze lucht en smerige wind en ook nog regen, een loodgrijze lucht en smerige wind... want meer dan dat was het echt niet) en daarom hadden we tijd even bij te komen na de wat gespannen sfeer van eerder op
avond. En toen viel het ons al snel op (dat konden we ook niet missen want ze kwamen de bocht om en schenen vol in ons gezicht met de koplampen) dat er steeds autos met Poolse kentekens naar het enige huis
reden dat aan deze doodlopende weg lag. Ik was juist tegen Rob aan het vertellen dat ik dacht dat het vast foute handel was met al die Poolse figuren vlak achter elkaar, toen er een tweetal te voet met op hun
hoofd voorhoofdlampjes (zoals wij die zelf ook gebruiken) traag langs liep, stopte en ons aan bleef staren. Ik had er geen behoefte aan een gesprek te beginnen, want ik was blij dat ik even rust had en genoot
van een broodje met goede vleeswaar omdat ik sinds 13:00u s middags niet meer gegeten had (dat stelde ik pas vast toen we al weg gingen bij mij thuis rond 16:00u of zo). Maar Rob probeerde contact te maken en
deed dit in wat amateuristisch Engels (ook moe waarschijnlijk van de eerdere gebeurtenissen want dat autorijden in Rob stijl moet wel energievretend geweest zijn). Omdat het contact niet erg vlotte en de twee
steeds verbaasder naar Rob keken (wist hij veel dat ze het kenteken van zijn auto allang hadden gezien) vroeg hij 'Wich language? English?'. Stomverbaasd en met een toon die bijna op verontwaardiging leek,
reageerde een van de twee met 'Nederlands!'. En ik kon er niets aan doen maar ik lag dubbel van het lachen! Rob die zo zijn best deed om 2 Nederlanders in het Engels aan te spreken denkende dat het Polen waren
en die lompe reactie van hen, het was net stand up comedian (...) Wat een vertoning (...). Maar toen was het ijs wel meteen gebroken want er ontstond een geboeid gesprek tussen de 2 heren en Rob over een niet
nader te benoemen onderwerp wat mij weinig interesseert maar niet voordat we ze uitgebreid hadden kennis laten maken met onze plannen en apparatuur (radiovossenjacht natuurlijk) en ze waren zo geinteresseerd
dat ze niet stopten met vragen stellen na bedachtzame tussenpozen, dan toen ik ze een vel A4 in de handen had gedrukt waarop onze website en een korte omschrijving van het plan stond. Toen volgde dat bijzondere
gesprek met Rob en kon ik verder rust nemen. Maar dat deed ik niet alleen want ik had er op eens een maatje bij, namelijk de leuke en ontzettend vriendelijke en goed afgerichte hond van een van de twee bezoekers.
Het beestje week niet van mijn zijde en als ik stil stond, ging zij netjes zitten. Nu heb ik wel wat ervaring met honden, want mijn favoriete maatje is ook een vrouwelijk viervoetertje (een kleintje) en dit bij
mijn vriendin thuis. En zodoende weet ik dat als honden zo overdreven braaf gaan doen en je in je schaduw volgen, er iets te eten voor ze is. Ik realiseerde mij toen ik dat bedacht, dat ik net brood met vleeswaren
had gegeten en honden meer dan 10x zo sterk reukvermogen hebben dan mensen. Mevrouwtje viervoeter had dus waarschijnlijk toen ik haar aaide geroken dat ik vleeswaar in de buurt had. De mannen bleven nog een tijdje
en daarna vertrok Rob even met hen en tot dat moment bleef het hondje zich als de braafste en trouwste hond ooit naar mij gedragen. De leek zou onmiddelijk hebben gedacht dat het mijn hond was en ik de beste
trainer ter wereld ben (...) En ik kan er niets aan doen, maar dieren die mij opzoeken nemen al mijn stress en gevoelens van negativiteit bij mij weg (ja, er zijn uitzonderingen zoals uitgehongerde alligators
of bruine beren, dat wel (...). Het resulteerde deze avond in een zeer ontspannen Arno van de Radio en dat was ook te merken aan het verdere verloop van de radiovosavond.
Een radiovos collega die mij opeens alleen laat en wat anders gaat doen zou mij normaal niet blij maken, maar deze avond had ik er weinig
van en zeker mijn stemming werd niet door beinvloed. En toen kwam het moment dat het signaal dat er exact om 20:30u was in gegaan op 26.985 Mhz (kanaal 3) de eerste binnenkomer opleverde. Nou ja, het waren er
2 eigenlijk, want het was Bart uit Nederhorst Den Berg en Moena. Die hadden niet meer dan 12 minuten nodig om bij ons te komen, maar Bart vertelde enthousiast dat dit niet zo gek was omdat hij niet zo ver bij
ons vandaan was begonnen en het gebied goed genoeg in kaart had om te weten dat er weinig overdekte plekken waren (ik had - denkende dat dit geen kwaad kon - geroepen dat wij droog stonden) niet rekening hou
dend met de scherpte van iemand als Bart doe toen meteen dacht 'Dan zullen ze wel onder een viaduct staan en dat zijn er hier in de regio niet zo veel'. En omdat hij deze ook nog wist, was het dus een snelle
binnenkomst voor het tweetal geworden. Dankbaar en gastvrij gaven wij ze een warm bakkie maar vergaten ze er een stroopwavel bij te geven, welke breeduit te kijk stonden. Toen ik dat pas veel later door had,
werd door beiden de stroopkoek dankbaar aanvaard maar wel verbaasd dat we ze meteen te drinken gaven maar geen koek. Tja, 2 psychische gevallen bij elkaar... dan kun je dat verwachten. Dus mijn advies was bij
ons vooral je mond open te doen als er iets mis gaat, want ik ben mij zeer bewust van mijn gebreken en attent ben ik over het algemeen niet. Niet omdat ik een rotzak ben (ik denk dat ik zelf heel sociaal en
zorgzaam ben) maar sommige dingen die voor anderen heel normaal zijn, lijken bij mij gewoon aan alle kanten te haperen. Sorry Bart en Moena dat ik jullie liet verhongeren, mede namens Rob wiens primaire taak
dat in ons team eigenlijk is. 'Plaatsvervangende schaamte' noemen ze dat geloof ik. Bart wist nog te melden (en dat kwam ook via de app nog door) dat we in Alphen aan den Rijn amper te horen waren, maar dat
hadden wij al voorzien. Dat kwam omdat we maar beperkte hoogte konden maken met de antenne en deze hierdoor op bijna gelijke hoogte kwam te staan met de bovenleidingen van het treinspoor. Daar staat hoge
spanning op dus dat schermt het in verhouding zwakke signaal van onze antenne af. En het geeft niet omdat we die kant op toch geen startpunt hebben aangewezen waar we hoorbaar moesten zijn deze avond. Het
enige startpunt in die richting was Startpunt 'Ruwiel' langs de A2 maar deze weg konden we prachtig zien met onze eigen ogen vanaf de plek, dus de afstand tot daar was zo nihiel (2 km of zo?) dat we hier geen
hard signaal in die richting voor nodig hadden.
Later deze avond fluisterde Rob mij trouwens nog in waarom hij opeens weg was en ik kan jullie mededelen: Hij had een hele goede niet nader te benoemen zeer noodzakelijke reden.
Dus daar ben ik nu helemaal niet boos over (en was ik dus toch al niet).
Zoals je ziet worden wij bij de Streekvos regelmatig onderworpen aan een serieuze inspectie van onze apparatuur (...)
De nummer 2 volgde een klein uurtje later, dat was Stefan uit Hilversum (van de Gooise Vos). Hij kwam dus vanuit het oosten en had dan ook een heel ander S-rapport te melden. Dat kwam er eigenlijk gewoon op
neer dat hij thuis voor zijn deur de meter al flink naar rechts zag staan (prima signaal dus). Nou, dat moest ook, want op amper 1 km van de gemeentegrens van Hilversum ligt ons draaipunt 'Carpool Baarn' en
later op de avond bleek daar inderdaad een van onze binnenkomers gestart te zijn. Zo zie je het belang van goede communicatie vooraf aan de radiovos. Als de radiovos zorgt dat hij het signaal in ieder geval
goed is op het startpunt (draaipunt) of de meerdere startpunten (zoals in ons geval) en de radiovossenjagers ook daadwerkelijk hier op starten, dan is signaal bijna gegegarandeerd en kan er weinig mis gaan.
Nou na, niet bij de start bedoel ik want er ging wel weer niet genoeg mis alleen dit keer zeker niet bij de Streekvos zelf. Onze apparatuur deed het geweldig goed. We stuurden iets minder in onze versterker
dan we hiervoor deden en ik heb na wat klachten die minimaal tot twijfel over ons zendbakkie leidden besloten ons zendbakkie weg te doen en te vervangen voor een bakkie van een beter merk en type. Daarbij ben
ik dus ook wat minder gaan insturen op onze versterker waardoor het eindsignaal dan 'schoner' en 'strakker op frequentie' zou moeten komen. Indien dat zo zou zijn, dan zou ons signaal met minder zendvermogen
even ver (zo niet, verder) reiken met laag risico te storen op andere frequenties, iets wat even werd gesuggereerd vorige keer.
Nou we kunnen tevreden zijn met het resultaat. We kregen van meerdere binnenkomers te horen dat het signaal stukken schoner is en nergens anders binnen kwam dan op 26.985 MHz, kanaal 3 van de CB band dus. En
zo hoort het, geen gerotzooi in de ether want dan handel ik radicaal zoals je nu leest. Bakkie is verkocht en heeft een andere bestemming gekregen bij de nieuwe eigenaar. Ondertussen wordt er ook al gewerkt
aan een 2e set (niet zijnde de reserveset voor de Streekvos die eigendom is van Rob, ik ben zelf ook met een 2e set bezig). Vandaag hadden we de reserveset van Rob overigens niet bij ons omdat deze niet meer
in de auto paste, maar om een of andere onverklaarbare reden blaakte ik van het vertrouwen vanaf begin van de week al over deze set en de reacties bevestigden mijn gevoel over deze set. Werkt perfect. Klaar.
En de Streekvosavond ging verder, waarbij ik nog een uur later voor de 2e keer deze avond begon te denken dat we blij mochten zijn met 1 of 2 binnenkomers op deze grijze saaie najaarsavond, maar er was niets
saais aan. Het was letterlijk en figuurlijk van het begin tot het eind dynamisch, want wij stonden op de haakse kade langs de aansluiting van het riviertje de Angstel met het forse diepe en klotsende water
wat het Amsterdam Rijnkanaal heet, maar in de sportvisserij waar ik mij in beweeg bekend staat als 'de klotsbak'. Het stroomd enorm, het is diep, dynamisch door de vele vracht en andere schepen en druk. In dit
water wil je niet vallen en zeker niet of een koude najaarsavond in het donker, want de kans dat je leven dan eindigd is niet klein. Ik denk dat velen dit onderschatten, zeker als je kijkt naar de wijze waarop
er vaak over de kanaaldijken wordt geraced met autos, ook deze avond weer met alle natte gevallen bladeren op de weg (het moet gezegd: Rob reed veel rustiger op een klinkerweggetje langs dit gevaarlijke vaar
water, maar ook hij werd toen op een stukje van misschien 2 of 3 kilometer minimaal 2x heel snel ingehaald en later op een ander stuk dijk weer 2 keer. Dit soort wegpiraten zouden ze hun rijbewijs moeten af
nemen zo dat ze gedwongen worden opnieuw rijles te nemen en examen te doen. Volslagen onverantwoord is het.
Alle onderdelen van een radiovos zijn bij ons aanwezig: Gastvrije hardwerkende medewerker, een lek viaduct en natuurlijk 2 toezicht houdende binnenkomers (...)
Nee, het moet gezegd: Deze 2 mannen (Collin en Mitch) zijn bijna elke vos ongevraagd aan het helpen met licht als wij aan het opruimen zijn en dat is echt plezierig.
Maar goed, het was op vrijdagavond 14 november 2025 rond 22:15u en we naderden langzaam het eikpunt 22:30u, het minimale tijdstip om uit te zenden wat wij hanteren (en dus langer als de laatst rijdende die op
tijd gestart is nog niet binnen is). Ik gaf al aan dat ik begon te denken dat we het bij 2 auto's gingen houden deze avond, maar opeens stond daar Mitch uit Hoofddorp tegenover ons aan de overkant van het
riviertje... tenminste dat dacht Rob en toen toch weer niet. Ik keek ook nog eens goed naar de auto en herkende een Ford die verdacht veel leek op die van team Spookrijder Jr. uit Putten. En zij bleken het ook
te zijn. Verrast dacht ik 'Ha, zij komen ook weer eens binnen' aannemende dat zij wel begrepen dat ze alleen maar 100 meter achteruit moesten (niet letterlijk natuurlijk, maar ze moesten even terug keren naar
de kanaaldijk waar ze nu net als ons onder stonden) en vervolgens over het viaduct heen, linksaf weer naar beneden en dan stonden ze bij ons. Simpel toch? Nou niet voor Collin, want die was gewoon weg gereden
en dook pas een kwartier later of zo weer op... en waar!? Nou dat was ruim 200 meter naar links en 450 meter naar de overkant van de het Amsterdam Rijnkanaal aan de kanaaldijk achter Nieuwersluis. Was hij daar
geweest in 2002 toen ik nog Streekvos 1 organiseerde met mijn ex-partner Astrid, dan was hij binnen geweest maar dit sloeg natuurlijk helemaal nergens op (...). Ik begreep er niets van en eigenlijk nog steeds
niet, maar met radiovossen weet het nooit, dat geld trouwens ook voor radiovossenjagers zoals je hier kunt lezen :-) Ondertussen had ik ook de tip van 22:30u gedeeld in de ether, namelijk 'Rijd naar McDonalds
in Breukelen en blijf aan deze zijde (de A2 zijde) van het Amsterdam Rijnkanaal zoeken door uitsluitend het signaal te volgen m.b.v je meter op je bakkie. En verder geen gekke dingen (meer) doen!
Iemand die dat blijkbaar uitstekend had toegepast was Mitch uit Hoofddorp want toen ik de BMW 5 minuten na de tip om de hoek zag komen rijden wist ik zeker dat dit wel onze vriend uit Hoofddorp was. Maar waar
bleven onze andere Streekvos vrienden Collin en Femke (team Spookrijder Jr.) nou? Die bleken uiteindelijk ook ergens in Breukelen rond te rijden waar ze de brug over het Amsterdam Rijnkanaal naar onze zijde
(die waar de A2 en McDonalds ook zijn) ook namen en uiteindelijk om 22:50u ook binnen kwamen rijden. Altijd leuk als dat tweetal er weer bij is en Collin merkte op dat hij het druk had gehad en daarom al '2
maanden niet meer gereden had'. Het kwam op mij over als een excuus met lichte schaamte daarvoor maar ho even, ons opzoeken doe je vrijwillig zonder voorwaarden en wanneer jij dat wil. Daarnaast zou het ook wel
gek zijn geweest als het team Collin & Femke echt al 2 maanden niet meer gereden had, want het is 14 november dus dan zouden ze op 14 september voor het laatst gereden hebben of daarvoor. Wacht even, dat kunnen
wij hier bij de Streekvos simpelweg even nakijken in onze administratie (en jij die dit leest ook). En wat zien we op 12 september in ons verslag staan? Collin & Femke (team Spookrijder Jr) binnen als eerste!
Hm, dat was volgens Collin dus de laatste keer dat ze bij ons reden? Uh uh! Nope! Want wat zien we bij het verslag van 10 ontober in Nieuwegein Zuid onder de mast Lopik bij IJsselstein? 3e binnenkomers team
Spookrijder Jr, Collin & Femke! Nee beste Collin, het is een groot compliment dat je ons zo mist en zo graag bij ons rijd (en Femke blijkbaar ook, dank jullie wel voor het vertrouwen) maar jullie waren dus op
10 oktober voor het laatst binnen en hebben dus maar 1 vos gemist en dat was niet eens een reguliere Streekvos editie, namelijk onze openings (lok)Vos voor Pierre & Vera uit Amersfoort, bekend als de ATV, de
Amersfoortse Trapkar Vos. En deze volgende reguliere Streekvos zijn jullie er gewoon weer bij. Dus eigenlijk hebben jullie helemaal geen Streekvos gemist. Maar mochten jullie echt zo graag weer bij ons binnen
komen, dan krijgen jullie komende zaterdag (ja a.s. zaterdag 22 november 2025) alweer een nieuwe kans, want wij staan zelf de 2e vrijdag van de maand en vervangen 4 maanden lang ook de ATV in de wintermaanden
op de 4e zaterdag van de maand. Dat zou dus 2 weken uit elkaar moeten liggen, ware het niet dat in deze maand de 1e van de maand meteen een zaterdag was en de 1e vrijdag dus pas aan het eind van de eerste week
viel. Dan schuift de agenda dus een volle week op en vallen de 2e vrijdag en de 4 zaterdag opeens in de op elkaar volgende weken. Stonden we dus deze week op vrijdag, we staan komende week weer op zaterdag. En
omdat we dan de ATV uit Amersfoort vervangen is de kans reeel dat we dan ook dichterbij staan t.o.v. Putten. Alsjeblieft, worden jullie even verwend (...)
De Streekvos 2 weken achter elkaar en aar keuze op vrijdag of zaterdag. 'Lekkka bezug vosje!' zouden ze in Den Haag zeggen, waar ik ook nog een blauwe maandag heb gewoond en gewerkt ooit in een ander leven.
De aangepaste Streekvos zendset met het vervangende 'Intek M490 Plus' tranceiver wat stukken beter signaal en modulatie geeft.
(Intek is een handelsmerk van Sirio (Sirtel) het oude vertrouwde merk uit Italië wat al een eeuw lang antennes maakt).
En waar nu normaliter het verslag van de Streekvos ten einde komt (er kwamen namelijk geen verdere teams meer binnen deze avond en toen ik rond 23:00u het signaal uit de lucht heb gehaald en toen ik de antenne
neer haalde viel ik bijna in het water en de antenne ook maar het gebeurde niet en verder ging het goed, want Collin, Mitch en Rob stonden binnen een minuut al naast mij ongeroepen... heerlijk gevoel die steun)
kwam er nog een toegift van deze toch alweer geslaagde avond. Rob heeft de gewoonte na de Streekvos nog langs een McDonalds te gaan voor een nachtelijke snack van matige kwaliteit (vind ik van McDonalds) en dat
heb ik dus inmiddels geaccepteerd en doe ook enigszins mee met deze ongezonde gewoonte onder het motto 'Je leeft maar 1x'. En omdat we nu of we wilden of niet op de terugreis bijna letterlijk tegen McDonalds
aan zouden rijden, was er dus ook deze late avond geen ontkomen aan. Mitch gaat meestal ook even mee en zo staan we dan steeds met 3 autos bij de McDonalds. Ik zoek dan een ruimte parkeermogelijkheid in de vaak
drukke toestanden daar in de nachtelijke uren en Rob en Mitch gaan in de rijd staan bij de McDrive. Maar dit keer stonden er 3 autos bij de McDriver want Collin & Femke gingen mee en dan krijg dat dat gezegde
'Hoe meer zielen hoe meer vreugd' en dat klopte weer. Want hoewel Collin aardig praatjes had bij binnenkomst was hij nu een stuk tot bedaren gekomen en genoot van zijn snack net als Femke. D.w.z. dat was de be
doeling, maar er ging ook hier iets niet helemaal volgens plan. Rob, Mitch en ik zijn ondertussen routiniers geworden en zittend bij de Rob in de auto met het bakkie aan hoorde ik Rob en Mitch praten over de
werkwijze van de McDonalds medewerkers. Mitch beweerde dat ze met cameras werken die vast leggen welke klant aan de bestelzuil staat te bestellen om te voorkomen dat een andere klant de bestelling van een voor
gaande of na volgende klant zou krijgen (belangrijk omdat je eerst bij de zuil je bestelling doet, deze bij het eerste raam moet betalen en bij het 2e raam pas uitgereikt krijgt). Je wilt natuurlijk niet betalen
voor een heel weeshuis als je alleen een McFlurry besteld hebt noch een McFlurry krijgen als je een BigMac menu besteld hebt. Tja... logisch, maar dan moet het wel goed gaan en dat ging het helemaal niet dit
keer. Rob en ik stonden vooraan en bestelden 3 grote milkshakes, 2 BigMacs en een doosje McNuggets (9 stuks) met 2 fritesaus. Achter ons stond Mitch die een BigMac menu had besteld. Nu wist Rob allang dat hij er
een kleine 25 euro voor kwijt zou zijn en dat een BigMac menu rond 15 euro kost. En wat gebeurde er bij raam 1 (betaalraam)? Rob moest ruim 14 euro afrekenen (de prijs voor een Bigmac menu) en had dus direct door
dat hij de rekening voor Mitch kreeg i.p.v. die voor ons. Zou hij dit niet hebben gezegd met het idee 'Mooi, tientje voordeel' dan was de kans groot dat hij aleen een BigMac menu bij raam 2 zou krijgen en Mitch
een rekening van bijna 25 euro en bij raam 2 genoeg om 3x te kunnen snacken om vervolgens te liggen braken in zijn auto (...). Dus Rob probeerde de dame aan de kassa uit te leggen dat dit de rekening was voor de
klant achter ons waarmee wij in contact staan en lulde ondertussen gewoon door met Mitch in het bakkie. Op een of andere manier snapt Rob niet dat als hij op 1 toon met de kassiere en Mitch zit te lullen dat dit
voor de kassiere verwarrend werkt dus die snapte er eerst helemaal niets van. Ik begon mij er dus mee te bemoeien maar ondertussen bleef Rob gewoon bij het open raam met de kassiere voor hem door het bakkie lullen
ook en dat ging natuurlijk met Mitch over hetzelfde onderwerp. Terwijl dit chaotische gedoe voort duurde (ik irriteer mij dan rot en denk dan 'Flikker die mike opzij en help die kassiere eerst uit de zorgen, maar
voor Rob is dat slap ouwehoeren op of zonder het bakkie altijd heilig...) zag ik ook hoe de toch al onwijs lange rij achter ons op de McDrive gestaag aan het groeien was, want door dit incident stond alles natuur
lijk stil. Gelukkig hadden Collin en Femke ook het bakkie aan dus die konden waarschijnlijk ook volgen wat er gebeurde en we hebben het er niet meer over gehad in die zin, maar wat zullen ze gelachen hebben achter
ons (...) Uiteindelijk lukte het Rob en mij samen om de kassiere het misverstand uit te leggen en onze juiste bestelling door te geven (want die was ze kwijt uit de kassa om een of andere duistere reden) en toen
konden we door naar raam 2 om alsnog de juiste bestelling in ontvangst te nemen... dachten wij dan he, maar niets was minder waar. We stonden amper voor het 2e raam of het viel mij al op dat daar zeker 4 order
pickers door elkaar renden als springende vlooien en Rob zag hoe iemand 3 grote milkshakes (die voor ons waren) aan het weg gieten was in de spoelbak (...). De chaos was compleet en Rob begon zich al klaar te
maken opnieuw de hele bestelling op te moeten ratelen, want die zag de bui al hangen, maar toen kreeg hij een armzalig papieren zakje met een doosje onderin uitgereikt. Dat bleken de McNuggets te zijn maar waar
bleef de rest nou? Dus Rob ging vragen stellen en na wat tegenstribbelen kreeg hij een kartonnen treef met 3 milkshakes... en nu nog de BigMacs... Een gedoe tot en met maar uiteindelijk dachten we wel alles te
hebben en reden door naar de parkeerplaats waar Mitch en Collin & Femke ook even later verschenen waren. De rust was weder gekeerd toen Collin meldde dat zij fritesaus hadden gekregen i.p.v. Kerry of Currysaus...
Sodeju! Kennen ze daar binnen nou echt helemaal niks dan?! Mitch en ik hadden ieder fritesaus over en boden gekscherend dit aan Collin aan maar die moest dat natuurlijk niet hebben. Rob stelde grijzend voor om
gewoon weer in de rij te gaan staan om saus bij te gaan halen, maar toen ik adrem zei 'Ja doen we gewoon!' trok Rob zijn voorstel toch maar in (wie weet hoe laat het dan geworden was en hoeveel soorten saus we
al voorbij hadden zien komen voordat we Kerry of Curry hadden gekregen, afgezien van de prijs die ze ons hadden voorgesteld voor de niet bestelde producten...). Ze waren zeker overwerkt daar in Breukelen :-)
Feit is dat het weer een enerverende ervaring was deze Streekvosavond inclusief McDonalds afsluiter. Het was nog wel even hard werken voor mij bij thuiskomst, want Robs rug was echt even helemaal klaar helaas (
voor hem bedoel ik, want ik heb het ook wel eens gehad en het is echt niet fijn zoiets). Niettemin gingen we weer als vrienden uit elkaar ondanks de ongemakken en hoewel Rob die een nachtmens is nog wel even aan
de koffie wilde om wat na te praten (ik snap dat ook wel, want er was wel wat te bespreken natuurlijk) besloot ik toch echt mijn bed in te gaan want het was tegen tweeen in de nacht. De volgende morgen om 8:30u
kwam ik met een kater van het vaste slapen weer langzaam op gang (ik ben totaal geen ochtendmens) en heb ik dit verslag voor jullie gemaakt wat tot in de middag heeft geduurd). Terwijl ik daar mee bezig was kwam
er nog meer Streekvosavond geluk voorbij, want een geinteresseerde die tijdens de vos in de tussendoorgangen even gereageerd had en om het adres van de website had gevraagd (ik roep het regelmatig maar hij had het
nog niet goed verstaan) bleek daadwerkelijk geinteresseerd en had via de website een vraag gesteld, namelijk hoe hij deel kon gaan nemen. Ik heb uiteraard geantwoord met alle benodigde informatie en we kijken uit
naar zijn komst waar wij hem zullen begroeten met of zonder benodigde bijstand tot hij zelf in staat is ons te zoeken en te vinden. En ook stond er nog een Whatsapp bericht op mijn telefoon welke ik gisteravond
blijkbaar helemaal gemist had, van Pierre, de ATV man, die mij meldde dat hij ons daarboven in zijn mooie appartement in Amersfoort ook had ontvangen met de ontvangstmeter lekker ver naar rechts. Heerlijk.
Deze Streekvos editie gaat dus sowieso de boeken in als 'Zeer geslaagd met aandachtspunten' en dat is goed, want een mens is nooit te oud om te leren. Rest mij de deelnemers en alle stations met mooie rapporten,
maar ook de luisteraars op de frequentie welke ons in de gelegenheid hebben gesteld door de frequentie vrij te houden te bedanken voor de inzet om ons te helpen deze zoveelste geslaagde avond tot een succes te maken!
Hier stond de Streekvos op vrijdagavond 14 november 2025
De Streekvos is al snel weer terug, namelijk a.s. zaterdagavond vanaf 20:00u op kanaal 1 (26.965 Mhz FM) waar wij in plaats van de ATV van Amersfoort opnieuw een mooie Streekvosplek zullen betrekken en een mooi signaal
zullen aanbieden aan de deelnemers van de ATV mede namens Pierre en Vera. Ik zeg nogmaals dat onze catering niet zo goed is als die van hen, maar koffie, thee en een koekje hebben wij wel altijd mee en de rest
is verkrijgbaar op onze startpunten. Voor deze groep deelnemers zou ik adviseren startpunt Carpool Baarn Noord (A1 afrit 10, Soest aan de Zandheuvelweg) te nemen. Daar zit een Esso tankstation 300 meter vanaf
(tegenover kasteel Groeneveld) en daar is alles te krijgen wat je nodig hebt (nou ja, geen nieuwe apparatuur hoor) en heb je alle ruimte en een prima uitvalsbasis naar alle richtingen.
Graag tot dan, mede namens collega Rob de Bopper, of tot de volgende vrijdag Streekvos editie op 12 december a.s.
S-rapporten:
S9 in de auto in de bebouwing van Hilversum
S9 hoog boven de bebouwing van Amersfoort
S7 in Amersfoort centrum
S2 moeizaam in Alphen a/d Rijn
Binnenkomers 14-11-2025
Locatie: Angstelkade, Nieuwersluis
(start signaal: 20:30u)
1. Bart & Moena (20:42u)
2. Stefan (Gooise Vos) uit Hilversum (21:22u)
3. Mitch uit Hoofddorp (22:35u)
4. Spookrijder Jr. (22:50u)
|
